2007/2008

Sylwester dzisiaj, a ja nie mam najmniejszej ochoty nigdzie wychodzić. Dołuje jak zwykle. Mam nadzieje, że będzie dobrze.

Pozdrawiam.

Chciałabym pozdrowić wszystkich psychopatów czytających tego bloga.

:)

Poprawia mi humor:
JA: a jak będziemy razem mieszkać to będziesz mi piwo przynosić, obiady gotować i wstawać pierwszy z łóżka

ON: hehe

JA: żadnego "ale", żadnego sprzeciwu?
ON: są tylko dwa słowa, chociaż czasami mogę Ci przynieść, z łóżka też mogę pierwszy wstawać

JA: a obiady to co? na wynos?
ON: wiesz, za bardzo Cię kocham, żeby próbować Cię podtruć, więc lepiej, żebym nie gotował

I jak tu go nie kochać? :)

Dość!

Znowu niedziela. Znowu dołuje. Jak to możliwe, że niedziela przynosi, aż takie przygnębienie?
Najchętniej puściłabym dobrą muzykę i schowała się pod kołdrą. Jednak nie mam na to czasu.
Ale znajduje czas na myślenie o tym jaka jestem beznadziejna, że to mi nie poszło, a tamto pewnie nie wyjdzie. Mam czas na wpędzanie się w kompleksy.

matura

Dzisiaj próbna matura z polskiego. Łuhu! :/

A jednak.

Jak zapowiadał się piątkowy wieczór? Nijak. Nudy z butelką Fresco w ręce. Tzn nie tyle nudy, co nic ciekawego. Bez gromady ludzi, bez muzyki, bez niczego w sumie.
Zapomniałam, że z nim nie można się nudzić. Wieczór we dwoje był wspaniały. Pełen miłości, śmiechu, zabawy. Było tak.. tak jakby inaczej niż zwykle. Tak wyjątkowo cudownie.
A dzisiaj? Liquore lemonel, wygodne łóżko i jego uśmiech.

"Wyobrażam sobie jakie dźwięki wydawałoby moje ciało / Roztrzaskując się o te skały"

Znalezione na blogu http://regaliah.blox.pl/html.

Jest wczesny ranek
Wszyscy śpią
Wracam na mój klif
Nadal zrzucam rupiecie
Nasłuchuję odgłosów jakie wydają
Lecąc w dół
Śledzę je dopóki nie zderzą się ze skałami
Wyobrażam sobie jakie dźwięki wydawałoby moje ciało
Roztrzaskując się o te skały

I wtedy moje oczy
Były by zamknięte
Czy otwarte?

Przezwyciężam to wszystko
Zanim się obudzisz
Wiec mogę czuć się szczęśliwsza
Będąc bezpieczna tutaj z Tobą

Zakochałam sie w tym tekście.
"Wyobrażam sobie jakie dźwięki wydawałoby moje ciało / Roztrzaskując się o te skały".

Uu

Dawno nie pisałam nic. A działo się dużo. W górach nawet przez cztery dni byłam. Zimą są przepiękne, coś wspaniałego.

Szczerze mówiąc to miałam napisać coś wczoraj, ale było mi smutno. Chyba dopada mnie jesienna chandra. Znowu.
Czuje taką przeogromną pustkę w sobie. Zastanawiam się dlaczego. Przecież mam wszystko co potrzebne mi jest do szczęścia. Przecież mam Jego, a On potrafi uszczęśliwić mnie bardziej niż ktokolwiek. Potrafi sprawić, że czuję się wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju, niepowtarzalna.

Dlaczego więc mi smutno? Co jest ze mną nie tak?

hihihihhihihihi

Dzisiaj środa!!! A co oznacza środa? Spotkanie z moim ukochanym.

Idę się kąpać, bo przecież muszę dbać o ciało, które jest jego.

A na spotkanie z nim trzeba przeprosić, ugłaskać ciało, nadać kształt włosom, oczom, ustom. Zmienić zapach i kolor. Chwilowo zakryć biodra.

Bardzo lubię okrągłe biszkopty.
Lubię ich smak, kształt, zapach.
Tak je lubię, że zjadłam całą wielką paczkę.

łu łu łu

Pracowity poniedziałek. Nauki dużo, ale głównie przez moje lenistwo. Nagromadziło się. I tak bardzo nie chcę mi się nic robić. Gdyby tak położyć się, zasnąć, a rano wszystko byłoby gotowe.
Lubię pomarzyć.


To też lubię:
http://youtube.com/watch?v=2nDC5scZcHY

znowu niedziela

dzień zaczął się źle. obudziłam się z okropnym bólem głowy. zdarza mi się to coraz częściej.
wyjście na dwór też nie wyszło. zapomniałam parasola. wróciłam cała mokra, czyli zapewne będę chora. jak zwykle. cholera. mam tego dość.
ale przynajmniej wieczór przyniósł troszkę radości. znalazłam stare zapiski. wznawiam pisanie książki.

Boję się..

niedzielnie

zazwyczaj niedziele naprawdę są do d**y. chce mi się wyć, dołuje, narzekam. zazwyczaj.
jednak o całym dniu decyduje poranek. jeżeli obudzisz się w świetnym nastroju taka tez będzie reszta dnia.
mój poranek był wspaniały.

zimno

Znowu mam lodowate dłonie. Na dworze coraz bardziej szaro i ponuro. Siedzę owinięta w szalik i czuję przejmujące zimno. Depresyjnie.
Zaczynam narzekać na siebie. Na swoje ciało, na charakter, na wszystko. Zawsze narzekałam, ale nie w takim stopniu.
Wraz zimnem przychodzi smutek.

Chciałabym nie bać się niczego

"Nie boje sie tego ze umrę, boje sie ze ktoś o mnie zapomnij
Nie boje sie przemocy, lecz przeciętności i utartych schematów
Nie boje sie ze ktoś mnie oceni po pozorach, ale ze przejdzie obok mnie obojętny

Nie boje sie wrogów, ale sztucznych przyjaciół
Nie boje sie starości, ale bezsensownej młodości
Nie boje sie ze mnie zranisz, ale ze sie nie obronie

Nie boje sie ciemności, ale sztucznego blasku plastiku
Nie boje sie kłótni, lecz nieustannych kompromisów
Nie boje sie ciszy, ale bezsensownego natłoku slow

Nie boje sie krytyki, lecz sztucznego poklasku
Nie boje sie buntowników, ale ludzi bez własnego zdania

Nie boje sie ze będę sama, ale samotności w tłumie
Nie boje sie ze nikomu na mnie nie zależy, lecz gdy zależy mi na kimś za bardzo
Nie boje sie walczyć, ale świadomości ze sie podam

Nie boje sie samodzielności, lecz uzależnienia od innych ludzi
Nie boje sie przykrych momentów, ale tego ze nic z nich nie wywnioskuje
Nie boje sie ze mnie nie zrozumiesz, lecz ze zrozumiesz mnie źle ....."


Ten wiersz nie jest mój. Jednak idealnie mnie odzwierciedla.

Codzienność

Ostatnio wszystkie dni są takie same. Takie same poranki, popołudnia, wieczory, noce.

Budzę się
Kawa
Prysznic
Śniadanie
Siedzenie przy komputerze
Obiad
Wyjście
Ci sami ludzie
Te same miejsca
On
Powrót do domu
Kolacja
Herbata
Prysznic
Sen

Wcale nie twierdzę, że to jest złe. Chociaż.. Kiedy nie ma go przy moim boku wszystko wydaje się takie szare, ciche, puste. Ludzie, z którymi uwielbiam przebywać, nagle wydają się tacy płytcy.

To nieznośne oczekiwanie, aż w końcu zostaniemy sami. Chwile namiętności, śmiechu, spokoju.

Czułe pożegnanie przed moim domem.

Codziennie jest tak samo. Z zaledwie maleńkimi różnicami. Ale wcale na to nie narzekam. To przyjemna monotonność.